ARHIVA DEŠAVANJA I IZLOŽBI U GALERIJI REMONT
2017
“VEČERA ZA ZECA”
Nikola Džafo 


Džafo započinje sezonu u Remontu, dokonava šta je večera za zeca…i vraća se crtežu

Galerija Remont započinje izlagačku sezonu 2017 samostalnom izložbom “Večera za zeca” Nikole Džafa. Više od dve decenije svoje umetničke karijere ovaj novosadski umetnik je posvetio društveno angažovanim akcijama u okviru umetničkih kolektiva i inicijativa čiji je neiscrpan inspirator, pokretač i član. Izložba u Remontu je značajan trenutak - stanka i refleksija Nikoline dosadašnje prakse u odnosu na principe individualnog, kolektivnog, društveno angažovanog. 


“Zapravo, ovo je objava i najava da ATELJE DŽAFO deluje. “Večera za zeca” je rekapitulacija (možda bolje rekonstrukcija kapitulacije), pokušaj da se dovrši nedovršeno, davno započeto, da se razjasni zašto sam nekim poslovima davao prednost. Ako sam više od dve decenije u svom radu “etiku stavljao iznad estetike”, sada crtanjem kao najobjektivnijom raspravom pokušavam da ublažim gubitke… “Večera za zeca” ima sedam segmenata, kao sedam dana, sedam grehova. U postupku je “resavsko crtanje”, crtanje kao hedonizam, očekivanje da “sve jedno drugo pojede” i napokon oslobađanje od greha – dugog “nerada” i zanemarivnja posla koji mi najviše leži… 

Drugi radovi koje izlažem takođe pokušavaju da rehabilituju putovanje u drugom smeru. “Skretanje s puta” treba da pokaže da moje “gubitništvo” nije “luzeraj” već jedna paralela koja nije uspela da osvoji svet. U tom smislu "Pereca za  umetnika" je socijalni dramolet sa neuspešnim  završetkom. U knjigu je uvezana izložba dokumenata kojom sam skrenuo pažnju na loš socijalni status umetnika i skupljao priloge za socijalnu opskrbu umetnika i za esnaf. Nikad  nije izlagano.
“Kurtalisati se” je video rad koji objašnjava šta se zbiva sa “beskonačnim crtežima”, izlaganim i docrtavanim  poslednji put u Remontu 8. aprila 2012. To je bila “treća ruka”, a sada su presečeni napola… Premijerno prikazivanje.
Kruna moje prezentacije bila bi “Rasprodaja umetnosti”, projekat koji živi poslednjih deset godina. Prihodi koji se steknu koristiće za nastavak delovanja radionice Džafo i potvrde da “nije sve uzalud”.

(Nikola Džafo)

Nikola Džafo rođen 1950. u Novom Sadu. Diplomirao slikarstvo na FLU Beograd, 1978, magistrirao na istom fakultetu 1981. Član Udruženja likovnih umetnika Srbije i Vojvodine. Od 1990. pasivizira bavljenje slikarstvom i maksimalno je aktivan u borbi za društvene vrednosti i umetnički dignitet. Idejni tvorac i pokretač grupe LED ART (1993), s kojom kreira i realizuje više od trideset projekata. Suosnivač Centra za kulturnu dekontaminaciju u Beogradu (1995) i Multimedijalnog centra “Led art” u Novom Sadu (2000). Iste godine, u podrumu u ulici Grčkoškolska 5, pokreće Art kliniku,  s utopijskom idejom da umetnost može da menja i leči svet. Godine 2013, posle eutanazje Art klinike, u novom radnom prostoru pokreće Šok zadrugu, koja funkcioniše na istim etičkim principima kao i prethodna umetnička udruženja.
Za izložbu „Lepus in fabula“, Muzej savremene umetnosti Vojvodine, dobio Politikinu nagradu, 2012. Ovih dana priprema  izložbu za Galeriju Remont u Beogradu










„HORIZONTI“
Marija Nikolić


U ponedeljak, 13. februara u galeriji Remont biće otvorena prva samostalna izložba mlade beogradske umetnice Marije Nikolić, studentkinje master studija slikarstva u klasi profesora Milete Prodanovića na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu.

Projekat “Horizonti”, koji će biti pretstavljen u Remontu, sadrži tri različita segmenta koje objedinjuje tema društvenog delovanja u okviru različitih prostora – instalacija “Laboratorija duševna”, video “Providni snovi” i multimedijalna celina “RTB Bor”. 
 Zajedničku problemsku nit sva tri segmenta čini  preispitivanje moći čovekovog delovanja kako prema svetu koji ga okružuje tako i prema sebi i sopstvenom unutrašnjem životu.  
Pojam horizont podrzumeva graničnost, cepa prostor na dva dela, stvarajući dihotomnu komunikaciju unutar njih – snova slepih osoba i posmatrača ili slepih i sveta  pogleda, podzemnog i nadzemnog, neverbalnog i verbalnog, kolektivnog i individualnog. 
Postavka izložbe obuhvata različite medijske izraze - crteže, instalaciju, skulpturu i video radove.

Marija Nikolić (1993) je na studijama slikarstva na Fakultetu Likovnih umetnosti u Beogradu. Dobitnica je nagrade „Ljubica Sokić slikar i profesor Akademije likovnih umetnosti“, kao i više priznanja na Medjunarodnom Salonu stripa u Beogradu. Izlagala na grupnim izložbama u Beogradu i Novom Sadu.

Izlozba traje do 03.03.2017.
„ONCE UPON A DREAM“
Slavica Obradović

Otvaranje izložbe u ponedeljak, 6. marta u 20h

Polazeći od bajke, kao primarnog seta vrednosti i pouka koje pojedinac još kao dete usvaja iz spoljašnjeg sveta, a kroz preispitivanje ličnog formativnog procesa i retrospektivno razmatranje emotivnog sazrevanja, Slavica Obradović izložbom Once Upon A Dream problematizuje pitanje samospoznaje i ličnu podvojenost između fantazije i realnosti.

Kada se, već u najranijem uzrastu, u Lakanovom stade du miroir, prvi put identifikujemo sa svojim likom i predstavnošću, u  pojedincu se istovremeno formira i začetak koncepta Idealnog Ja, kao misaona predstava savršenog bića koje želimo da vidimo kao sopstveno.
Once Upon a Dream se bavi upravo onim trenutkom u kom u psihologiji pojedinca „sve kreće naopako“. Trenutkom kada „spekulativno ja“ daje prednost „društvenom“, i primarna identifikacija pojedinca sa njegovim Idealnim Ja postaje izmenjena društvenim i kulturnim normama, konvencijama i očekivanjima, ali takođe i ličnim postupcima kojima se ruši koncept bajkovite moralnosti u kojoj su vrednosti, kao i uloge, unapred podeljene i veoma precizno definisane. Moral iz bajke, stvoren u detinjstvu, biva prvenstveno poljuljan u periodu adolescencije, što je faza kojom se autorka i bavi, budući da se upravo tada suočavamo sa potrebom istraživanja ličnosti, osvešćujemo svoju seksualnost, pomeramo sopstvene granice, rađa se pojam ega, društvenog nadmetanja, površne i interesne socijalizacije. U realnom svetu, ideja fiktivne princeze (kao simbola nežnosti, nevinosti, bezgrešnosti) se već na prvi dodir stvarnosti rasprskava poput mehura od sapunice. Svesnim odricanjem od fantazije, ličnost koja je flawless zamenjena je egzistencjiom sačinjenom od fragmenata koji se međusobno ne uklapaju na očekivan način. Tu metaforičku dimenziju distorzije lika, gde je našem stvarnom, fizičkom i emotivnom biću zapravo nemoguće da u potpunosti odgovori na zahteve ideje o sebi, dodatno ističe i činjenica da je odraz u ogledalu izokrenut. On je obrnuta verzija stvarnosti u kojoj refleksija nikada tačno ne odgovara originalu koji odražava. Odvojena od nas,  jedina slika iz spoljašnjeg sveta koju o sebi dobijamo, iz ogledala, kao (ne)mesta gde istovremeno i postojimo i ne, nas i fizički podseća da je taj neko preko puta, koga vidim i želim da spoznam, uvek „neko drugi“ - dalek, suprotan i bolno nedostižan.

Teodora Jeremić

Slavica Obradović (1990) diplomirala je 2015.godine na Fakultetu Likovnih umetnosti  u Beogradu, na odseku vajarstvo, u klasi profesora Mrdjana Bajića. 2016. godine je realizovala je samostalnu izložbu u galeriji Doma omladine, učestvovala je na više grupnih i studentskih izložbi i dobitnik je nagrade „Vladeta Petrić“ za vajrska dostignuća (2015) I „Perspektive 14” u organizaciji Šok zadruge.

“(DYS)FUNCTIONAL PROPOSITIONS / (DIS)FUNKCIONALNE PROPOZICIJE”
Bodies at Work (Maja Bekan & Angela Serino) 
+ Els Silvrants-Barclay, Chen Shuyu, Marianne Flotron, Pilvi Takkala, Harun Farocki and Bureau of Melodramatic Research ...

otvaranje izložbe + ‘reading performance’ (Angela Serino, Els Silvrants - Barclay, Shuyu Chen i Maja Bekan)

Umetnička grupa Bodies at Work (Maja Bekan & Angela Serino) predstaviće svoj istraživački rad u Remontu kroz autorsku izložbenu postavku, seriju zamišljenih razgovora i akcija sa odabranim gostima.
Kao uvod u temu, na otvaranju izložbe biće izveden ‘reading performance’ sa Angelom Serino, Els Silvrants - Barclay, Shuyu Chen i Majom Bekan. 

“Bodies at Work” (“Tela na poslu”) je istraživački, saradnički projekat Maje Bekan i Angele Serino koji ispituje i artikuliše pitanje - koju vrstu “posla-ova” obavljaju umetnici i radnici u kulturi. Kakva je njihova veza sa vremenom i prostorom, kako i za koga rade, kako balansiraju svoj privatni, društveni i profesionalni život, i koje su prednosti i zamke takvih okolnosti.
Uključujući različite saradnje “Bodies at Work” se izražava kroz performanse manjih formata, predavanja, razgovore i štampane materijale. 
Projekat “Bodies at work” su do sada ugostili Institut za provokacije iz Pekinga i BAR iz Barselone uz podršku Fonda Mondriajan i Stroom Den Haag.

Maja Bekan je vizuelna umetnica i performerka. Njeni radovi se sastoje od različitih formi saradnji, socijalnih odnosa, situacija zamenjenih uloga unutar grupa i procesa produkcije znanja. Ona radi na dugoročnim istraživačkim projektima koji uključuju raznolike saradnike i koji su predstavljeni javnosti u formi performansa i konstruisanih situacija, ambijenata, instalacija (video / zvučnih, tekstualnih) i javnih razgovora.

Angela Serino je nezavisna kustoskinja i pisac iz Amsterdama. Njeni istraživački projekti često uključuju izložbe novih radova uz javne programe predavanja, prikazivanja filmova, razgovora i čitalačkih grupa. Interesuje je formiranje javnog prostora koji razmatra i dovodi u pitanje sporne, tekuće teme.

Izlozba traje do 13.4.2017
3.4 – 13.4.2017
“(Dys)functional Propositions” by Bodies at Work (Maja Bekan & Angela Serino)

Monday, 3.4. from 6pm
Opening of the exhibition + ‘reading performance’ (Angela Serino, Els Silvrants - Barclay, Shuyu Chen and Maja Bekan)


A series of fictional conversations and actions by Bodies at Work (Maja Bekan & Angela Serino) with invited guests Els Silvrants-Barclay, Chen Shuyu,Marianne Flotron, Pilvi Takkala, Harun Farocki and Bureau of Melodramatic Research among the others.

“Bodies at Work” is a collaborative research project by Maja Bekan and Angela Serino examining and voicing what kind(s) of “work” it is that art and cultural workers do. What is their relationship to time and space, how and for whom they work, how they balance their private, social and professional life, and what are the advantages and pitfalls of such circumstances. 
Involving various collaborations, “Bodies at Work” enfolds itself trough small-scale performances, lectures, conversations and printed materials.The Bodies at Work project was kindly hosted by Institute for Provocation, Beijing and BAR, Barcelona with the support by Mondriaan Fonds and Stroom Den Haag.

Maja Bekan is a visual and performance artist. Her artworks consist of different forms of collaboration, social relations, changing roles of an individual within groups, and processes of knowledge production. She works in cycles and on long-term research-based projects that involve diverse collaborators, and that are presented to the public in the form of performances and constructed situations, environments, video/audio/text based installations and public conversations. In 2008, she initiated two long-term research projects: Secret Powers for Identity, Security and Self- Respect in Troubling Times and P for Performance, to investigate performance art in the context of social exchange and learning. Her work has been presented at (a.o.): CCA Ujazdowski, Warsaw (PL), SMBA Amsterdam (NL), Van Abbemuseum Eindhoven (NL), Tent Rotterdam (NL), KCB Belgrade, (RS), Contemporary Museum of Fine Arts, Rijeka, (HR) The Nunnery, London (UK) and IFP Beijing (CN). She is a co-founder of the artistic collective ADA (area for debate and art) based in Rotterdam www.adarotterdam.nl

Angela Serino is an independent curator and writer based in Amsterdam. Her research-based projects often consist of exhibitions of newly commissioned works, as well as public programs of lectures, film screenings, conversations, and reading groups. She is interested in creating a public space to reflect on and confront current issues, albeit temporary and contested.
In 2009 she was curator of Redlight Art Amsterdam, a project initiated by the Municipality of Amsterdam and SMBA, Stedelijk Museum Amsterdam. During this year-long residency, artists Mounira Al Solh, Francesca Grilli, Ahmet Ögüt, Meiro Koizumi, and Egle Budvytyte (a.o.) developed new works in relation to the changing landscape of the inner city. In 2010 she became a member of the programming committee of Kunsthuis SYB, an artists-in-residency that facilitates and encourages experimentation, research and collaboration for artists – and which is set in the relatively remote region of Friesland, in the northwest of the Netherlands. At SYB she curated the projects “ON Residency”, “Our House in the Middle of the Street”, “Pay Attention, please” (icw Valerio del Baglivo - as an exchange project between Kunsthuis SYB and FARE Milan), and worked with artists such as Rory Pilgrim, Anna Franceschini, Francesca Grilli, Shana Moulton and Noa Giniger. Over the last two years, Serino has worked closely with artist Mounira Al Solh on the noa language school, a pilot project for the development of a language school led by artists. She has also been in collaboration with artist Maja Bekan for Bodies at Work, a two-year project aimed at examining and defining what kind(s) of “work” it is that art and cultural workers do. 
Having attended several residencies herself, and as a member of SYB’s programming committee, her current focus and interest lays on the role of residency programs as support structures for art where ideas of production, self-education, and collectivity can be explored.(i.e. See: “Residencies as Learning Environment”, international meeting A.i.R. Milan - https://goo.gl/N59kc0)

“I AM  BLACK BUT BEAUTIFUL”
Neda  Kovinić


Projekat Crna sam ali lepa, preispituje upravo onu nametnutu objektivnost koja se krije iza “površine vidljivog”. Ona prilazi problemu tela-individue-subjekta kroz spoljašnjost i formu odeće, uniforme ili kostima, kao nečemu što istovremeno otkriva i prikriva subjektivnost, kao nešto što je društveno kodira, selektuje, svrstava i izaziva osećaj pripadnosti ili odbojnosti.
Projekat se bavi mnoštvenošću temporalnosti globalnog kapitalizma, pa i u ideološkom i političkom smislu, te načinima na koji se ideološki državni aparati upliću u svakodnevni život, oblikujući individualne istorije i često indukujući bekstvo i povlačenje. Umetnica ovde želi da obrati pažnju na jedan specifični oblik sopstvenog 'aktivnog eskapizma' tokom rane mladosti krajem devedesetih i početkom dvehiljaditih godina, koje je provela u manastiru kao monahinja, a što je za nju u tom trenutku značilo frontalno odbijanje ponudjenih vrednosti i opcija – neku vrstu negacije izbora koje je nudila tadašnja politička realnost, lokalno i globalno. 
U ovoj seriji crteža i slika tako nalazimo portrete i figure monahinja u odeći stroge forme, kombinovane sa drugim strogim formama iz domena visoke mode ili stereotipne pojavnosti grupacija sveta umetnosti, reprezentovanih modelima svedenih linija kuće Cos...

Jelena Vesić
nezavisna istoričarka umetnosti, kustoskinja i predavačica


Neda Kovinić (1975) je diplomirala slikarstvo na FLU i dizajn enterijera na FPUiD u Beogradu. 
Izlagala od 1996. na samostalnim i grupnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Bavila se ambijentalnim instalacijama i videom sa prvim samostalnim izložbama u SKC-u, formirajući umetničke osnove na tragu konceptualne umetnosti. Od 2002. živela  nešto više od decenije u manastiru u monaško-spiritualnoj praksi, gde se i dalje bavila videom, fotografijom, slikarstvom, crtežom. Trenutno na doktorskim studijama na FLU u Beogradu. Radi  na crtezima, slikama i video radu na nekoliko projekata.

Izložba traje do 5.5.2017.
Pokretni hronotopi

Mladen Bundalo


“Pokretni hronotopi” okupljaju radove nastale oko težnje da se shvate lična iskustva migracije, te proizašla odvajanja, izmiještanja, napuštanja i rekonstituisanja. Kako se ova iskustva ponašaju kao određeni izvori unutarnje gravitacije, ona zaposedaju mentalni prostor, povlače sećanja, uvijaju misli, izobličuju poglede, te generalno preoblikuju psihološki pejzaž ličnosti. Nastali radovi se pojavljuju i kao putopis prolaska kroz hronotop takvog sistema, njegove topologije, putanjama ali i spregnutosti njegovih elemenata sa kulturnim faktorima i obrascima koji nas nemilosrdno guraju ka navedenim iskustvima. U tom smislu, ovakav travelogue se ne tretira kao bezopasni, apolitični ili isključivo intimni, već kao inkubator konteksta i pozicije otpora prema destruktivnim politikama i njenim implikacijama na sam hronotop čoveka. Sagledavanje prostor-vremena takvih iskustava uspostavlja se kroz video eseje, crteže i tekstove nastale poslednjih nekoliko godina.


Mladen Bundalo (1986, Prijedor) radi kao konceptualni i video umetnik. U svojim radovima najčešće se bavi pitanjima emocionalnih i društevnih implikacija imigrantske pozicije. Učestvovao je na preko osamdeset internacionalnih izložbi, razgovora, festivala kao i na rezidencijalnim programima za umetnike. Koautor je knjige "(R)evolucija izlagačkih modela" - studija uticaja internet tehnologije na aktuelni diskurs  u umetnosti i kulturi, a kurirao je i dvanaest  međunarodnih umetničkih projekata. Dobitnik je nekoliko nagrada za rad u oblasti savremene umetnosti.

www.mladenbundalo.com  


Izložba traje do 2.6.2017. 
Moving Chronotopes / Chronotope, still from 3D animation, 00:05:45, 2017
Moving Chronotopes / Strings, laser-cut drawing, 2016
Ovde možete preuzeti katalog download >>>
PONIRANJE
Vladimir Bjeličić
predavanje/performans 

Petak, 02.06.2017, u 20h

U periodu od marta 2014. do oktobra 2015. godine, Vladimir Bjeličić je bio zaposlen u nacionalnoj avio kompaniji Air Serbia na poziciji zemaljskog osoblja. Tom prilikom bio je u celosti izložen realnim posledicima tranzicije te primenom neo liberalnog modela poslovanja i uslova rada u zemlji perifernog kapitalizma. Potreba da vlastitu životnu (radnu) poziciju artikuliše kroz umetnički rad nastaje na licu mesta, a ne kao unapred pripremljena agenda. 
Rasprodaja državne imovine, eksploatacija jeftine radne snage, prekarni rad, ekonomska nestabilnost i drugi procesi aktivni su činioci pomenutog modela koji se od demokratskih promena implementira u ovo društvo. Polazeći od ličnog primera, predavanjem/performansom pod nazivom Poniranje, Bjeličić pokušava da problematizuje kako vlastitu društvenu poziciju, tako i političke odnosno ideološke mehanizme  u okvirima devastiranog sistema. 

Više o autoru:
http://cargocollective.com/vladimirbjelicic/About-1

„K 67“
Projekat vizuelnog mapiranja 'Crvenog kioska'

Autori izložbe: Ivan Manojlović i Aleksandar Zarić
Kustoskinja izložbe: Ana Panić


Glavni junak naše priče zove se K67 i pripada vrsti modularnog kioska. Ime je dobio po godini u kojoj ga je patentirao mladi slovenački arhitekta Saša J. Mehtig (Saša J. Mächtig) čija inspiracija je bio presek dve cevi. Koristeći nove tehnologije i nove materijale koji su bili u modi poput ojačanog poliestera i poliuretana proizveo je inovativno i praktično rešenje koje je uvršteno u kolekciju dizajna Muzeja moderne umetnosti iz Njujorka (MoMA).
Bez namere da se sa nostalgijom gleda u prošlost već sa željom da se prošlost pretvori u predmet proučavanja i kritičke refleksije, ne samo u akademskim krugovima, već i kod „običnih“ ljudi, umetnički tandem Manojlović/Zarić obilazi lokacije po Srbiji i fotografiše kioske K67. Kroz njihove radove pratimo transformaciju kioska od simbola uređenosti, promišljenosti, modernizacije i dobrog dizajna do simbola neplaniranog urbanizma, divlje gradnje i haosa. 
Projekat se proširuje pozivanjem građana da šalju svoje fotografije kioska, što označava početak stvaranja inventara, vizuelnog arhiva, kioska K67 koji je prepoznat kao simbol nekadašnje vere u bolju budućnost a danas sa nakaznim dodacima postaje simbol postranzicione Srbije i neuspele modernizacije. 

Ivan Manojlović, Aleksandar Zarić, Ana Panić

Više o projektu http://k67.weebly.com/ 

Sjaj i beda jednog modernizacijskog proboja 

„Gradovi se ne ruše samo spolja i fizički već se mogu razarati iznutra i duhovno.“
(Bogdan Bogdanović, Grad kenotaf, 1993.)

“U tom odabranom društvu bili su i čuvena stolica REX, Iskrin telefon ETA 80, skije ELAN, motor TOMOS, automobil YUGO, DIGITRON po kome i dalje sve kalkulatore pogrešno zovemo digitron, sokovi FRUCTAL, skijaške cipele ALPINA i druge, danas već ikone YU DIZAJNA. Dominirali su proizvođači i dizajneri iz Slovenije sa gotovo 90%, što je bio odraz realnog stanja. Pregledi ove vrste imaju pre svega didaktičku ulogu. Sa jedne strane da pokažu šta je dobar i uspešan dizajn i edukuju kupce kao krajnje korisnike, a sa druge strane da primerima dobre prakse stimulativno deluju na proizvođače i primenu industrijskog dizajna u privredi. „Karakteristika“ koju je profesor Keller dao kiosku K67 vraća nas na početak priče i ključnu reč kod koje ćemo se zadržati, a to je urbano. 
Arhitekta Bogdan Bogdanović tvrdi da treba da postoji predmet učenje grada jer čovek koji u grad dođe bez želje da sa njim uspostavi dijalog opasan je po taj grad. Po njemu gradove nisu uništavali došljaci sa sela, organskog sela koje živi u svom kontekstu ili ovčari sa velikih planina koje imaju svoje zakonitosti, već negradski sloj ili polugradski sloj koji stiže iz mutnih zona između sela i grada, međuprostora u kojima je sve „ni-ni“, ni selo ni grad, međusloj koji ima neku vrstu straha od grada i brutalno ga osvaja, menja, ruši, preimenuje ne znajući i ne poštujući gradske tradicije.”

Iz teksta kustoskinje i istoričarke umetnosti Ane Panić


Izložba finalista Nagrade “Dimitrije Bašičević Mangelos“


U ponedeljak 26.6.2016. godine u 19 h u galeriji Remont otvara se izložba finalista Nagrade “Dimitrije Bašičević Mangelos”. Učesnici finalne izložbe Nagrade DB Mangelos 2017. će pre otvaranja pojedinačno predstaviti svoj rad članovima žirija, nakon čega će žiri doneti konačnu odluku o dobitniku/ci Nagrade i saopštiti je na samom otvaranju izložbe.

Ovogodišnji žiri nagrade u sastavu: Ana Bogdanović (istoričarka umetnosti, Odeljenje za istoriju umetnosti Filozofskog fakulteta, Beograd), Milica Pekić (istoričarka umetnosti i kustoskinja, Kiosk - platforma za savremenu umetnost, Beograd), Nina Simonović (umetnica, dobitnica Nagrade Mangelos za 2016.), Janka Vukmir (istoričarka umetnosti, kustoskinja i predsednica Instituta za suvremenu umjetnost, Zagreb) i Stevan Vuković (teoretičar umetnosti, Beograd)  odabrao je nakon prvog kruga žiriranja 16.5.  pet umetnika/ca u finalni krug selekcije za 2017. godinu. To su (prema abecednom redu): 

1.    Lidija Delić
2.    Ksenija Jovišević
3.    Nemanja Lađić
4.    Jelena Mijić
5.    Ivan Šuletić

U saradnji sa Residency Unlimited (Njujork) i uz podršku Trust for Mutual Understanding (Njujork), Nagrada "Dimitrije Bašičević Mangelos" se organizuje i dodeljuje godišnje, pojedincu ili pojedinki, u vidu studijskog rezidencijalnog boravka u Njujorku, u trajanju od 8 nedelja. Nagrada, koja nosi ime značajnog umetnika, rodonačelnika konceptualne umetničke prakse i istoričara umetnosti sa prostora bivše Jugoslavije, Dimitrija Bašičevića Mangelosa, ove godine će biti dodeljena šesnaesti put.

Nagrada "Dimitrije Bašičević Mangelos" je podržana od strane Ministarstva za kulturu i  informisanje Republike Srbije.  


Finalisti:

Lidija Delić (1986, Nikšić), živi i radi u Beogradu. Doktorirala je na Interdisciplinarnim studijama na Univerzitetu umetnosti u Beogradu 2015. godine. Od 2012. godine aktivno radi kao član i organizator umetničkog prostora U10. Jedan je od pet dobitnika Henkel nagrade za Srbiju (2008). Dobitnica nagrade za crtež aukcijske kuće iz Rima, Gioielli di Carta (2010). Njen rad se nalazi u kolekciji ING Banke (ING), Amsterdam, Holandija i u kolekciji Akademije umetnosti u Novom Sadu. Izlagala na više grupnih i samostalnih izložbi u zemlji i inostranstvu uključujući izložbe “I am where I should like to be”, Navigator galerija, sa Marijom Dragojlović, Beograd (2017); “Sunset Journeys” Circuloquadro, Milano, Italija (2017); “PARALLEL VIENNA 2015”, Alte Post, U10 grupna izložba (Beč, 2015); “LISTE Art Fair”, U10 grupna izložba (Bazel, 2015). U 2017. godini Lidija predstavlja Srbiju na 18. Međunarodnom bijenalu mladih umetnika Evrope i Mediterana (BJCEM), u Tirani, u Albaniji.
http://lidijadelic.com/

“Konceptualno i strukturalno, moj rad počiva na intermedijumskom istraživanju povezanosti i odnosa između sopstvenih unutrašnjih procesa i prostora koji me okružuje. Smatram da lični unutrašnji prostor atmosfera, snova, sećanja i imaginacije može biti osvetljen, proširen i izmenjen transponovanjem u fizički prostor galerije. Polazna tačka mog pristupa je ideja da svet oko nas ne možemo razumeti kao sistem pre-definisanih predmeta i koncepata koje zatim naknadno racionalno biramo, već kao gustu mrežu nedovršenih procesa, u kojoj su očigledno stabilne stvari samo odraz stabilnosti njihovih slika. U radu me zanima da otvorim prolaz koji bi posetioca izveo iz jednog nivoa realnosti u drugi, iz fizičkog u čulni prostor, iz kolektivnog stanja u individualni fizički doživljaj.”





























Nemanja Lađić (1984, Beograd) diplomirao je na vajarskom odseku Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu 2009. u klasi prof. Mrđana Bajića, a 2011. završio Transmedia program na Sint Lukas univerzitetu u Briselu. Nekoliko puta nagrađivan kao student. Izlagao deset puta samostalno i učestvovao na četrdesetak grupnih izložbi i festivala, među kojima su Tasmanian International Video Art Festival u Australiji, Prostori otstupanja Salon MSU, 8 načina da se prevaziđu prostor i vreme Salon MSU, Image Talks, Hasselt, Belgija i drugi. Bavi se prvenstveno video instalacijama, kroz koje istražuje uticaj savremenih sredstava komunikacije na doživljaj vremena i prostora, kao i relativnost procesa opažanja u kontekstu tehnološki uslovljenog, digitalnog sveta.
http://www.nemanjaladjic.com/ 

“Osnovni motiv koji imam prilikom realizacije radova jeste da u nizu scena, mesta, situacija ili momenata pronađem tačku njihovog prožimanja. Ona može biti određena prostorom, vremenom ili nekom funkcionalnom karakteristikom elemenata. Ukoliko u nekom nizu variraju skoro sve karakteristike, to obično doživljavamo kao haos, neuređeno mnoštvo informacija. Zato se javlja potreba da se niz slika ili situacija sistematizuje. S jedne strane, moguće je selektovati one sadržaje koji imaju zajedničke odlike, čime se stvara filtrirana slika sveta. Ali, tek kada postavimo sebi zadatak da uočimo tačke prožimanja u naizgled sasvim različitim slikama, otvara se mogućnost da okruženje doživimo kao kuzalno povezano, celovito i smileno. U slučaju mojih optičkih instalacija, multiplikovane slike ili prostori simbolišu “suživot” mnoštva varijacija; u video radovima se nizovi fotografija ili video zapisa pretvaraju u arhive u kojima svaka scena postaje deo jedinstvene istorije ili “koreografski” uređene celine u kojoj su pokreti elemenata međusobno povezani. Taj efekat se može nazvati ”kaleidoskopskim”, jer niz slika koji čini kaleidoskop, sadrži upravo tu vrstu povezanosti i uslovljenosti.”


Jelena Mijić  (1989, Novi Sad) živi i radi u Beogradu. Završila je studije slikarstva na Faklultetu likovnih umetnosti u Beogradu.  Član je foto kolektiva Belgrade Raw i jedan od organizatora umetničkog rezidencijalnog programa MultiMadeira koji se dešava na portugalskom ostrvu Madeira. Najviše je interesuju nasumičnosti, neodređenost, participativnosti i haos u oblasti umetnosti. Bavljenje ovim temama povlači sa sobom i druga značajna pitanja, ona o autorstvu, imperativu originalnosti, genijalnosti i autoritetu umetnikove ličnosti, institucionalizaciji umetnosti i preispituje opšteprihvaćene postulate na kojima se zasniva umetničko delo.
http://cargocollective.com/jela

“Najviše me interesuju teme nasumičnosti, neodređenosti, participativnosti i haosa u oblasti umetosti, kao i pitanja o autorstvu, imperativu originalnosti, genijalnosti i autoritetu umetnikove ličnosti, institucionalizaciji umetnosti i preispitivanje opšteprihvaćenih postulata na kojima se zasniva umetničko delo.  U svom radu nikada ne težim da ilustrujem ili dokažem unapred zadate okvire ili pretpostavke. Podstaknuta konkretnim mestom, trenutkom ili situacijom, radim sa, za tu situaciju, specifičnim i dostupnim sadržajem, na kraju ga pretačući u umetničku formu, koja veoma često nije konačna, nego je samo jedna od faza ili inspiracija za početak novog rada.  Korišćenje tradicionalnih i/ili klasičnih metoda za konstrukciju slike u radovima koji se zasnivaju na nasumičnosti, igri, slučaju i participativnosti publike i slučajnih prolaznika rezultira radovima koji su naoko i formalno veoma klasični, ali su suštinski apsurdni i cinični.” 
Ivan Šuletić (1982) je vizuelni umetnik, živi i radi u Beogradu.  Završio je diplomske (2007), specijalističke (2009) i doktorske umetničke studije (2015) na slikarskom odseku Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu. Jedan je od osnivača i urednika internet magazina za savremenu umetnost "Supervizuelna". Izlagao je na više samostalnih i grupnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Radi kao asistent na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu.
https://ivansuletic.wordpress.com
 
“Bavim se istraživanjem savremenih čitanja pojmova prostora, mesta, identiteta, ali i nekim ključnim tačkama lokalne političke istorije. Veoma mi je važan odnos sadašnjeg trenutka i nasleđa istorije umetnosti i naše savremen istorije, ali i sadašnjice i opštih pojmova grada, spomenika, arhitekture… U svom radu najčešće polazim od digitalne slike, ili digitalne skice, ali ishodište nalazim, barem u dosadašnjem radu, u medijima kao što su uljana slika i crtež. Sliku i crtež u kontekstu svog rada najpre shvatam kao procedure, čiji postupci u mnogome određuju konačni oblik rada i načine njihove prezentacije.”


Ksenija Jovišević (1988, Beograd), diplomirala na osnovnim i master studijama Fakulteta likovnih umetnosti u Beogradu, odsek slikarstvo, u klasi profesora Gordana Nikolića. Trenutno gostujući student na Sädelschule, Fakultetu likovnih umetnosti u Frankfurtu, u klasi profesora Willem de Rooij-a. Ima ostvarena brojna samostalna (Međuvreme, galerija Zečević; Zamisli želju, galerija Treći Beograd, Velika težnja, Galeriji 73, Beograd, Srbija...) i grupna izlaganja ( RAW, Bazel, Švajcarska; Remembering in Form, Frankfurt/M, Nemačka; 5 Hours Show, Rejkjavik, Island; Amsterdam Drawing, Holandija; Drawing Now, Pariz, Francuska...)
http://ksenijajovisevic.tumblr.com/ 

“Svi moji radovi rezultat su pokušaja da suprotstavim sveprisutna pitanja egzistencije. Radovi naglašavaju amorfnost i temporalnost harmonizacije, kao i beskrajnu mogućnost poigravanja rešenjima i odgovorima, nakon kojih prelaze u domen novih problema i pitanja. Istražujem razne medije u okviru sopstvenih interesovanja za beskonačno kao moguće, dovodeći u pitanje čovekovu potrebu za stvaranjem granica tamo gde ne postoje, radi dokazivanja sopstvenog postojanja i mogućnosti lakšeg percipiranja sveta oko sebe.”